Miłość do kontrreformacji
To właśnie Zygmunt III Waza, a konkretnie jego ortodoksyjne podejście do katolicyzmu, całkowicie odmieniło obraz Rzeczypospolitej. Niestety, zdecydowanie na niekorzyść. Już w krótkim czasie od objęcia tronu Zygmunt zaczął powoli usuwać różnowierców z senatu - oczywiście nie zrobił tego całkowicie - kontrreformacja w Rzeczypospolitej trzymała się wciąż dobrze - jednak dość zdecydowanie zmienił proporcje między katolikami a dysydentami na korzyść tych pierwszych. Król całkowicie porzucił jakiekolwiek zamysły o utworzeniu kościoła narodowego, ba!, dążył do czegoś wprost przeciwnego, do dalece większego niż dotychczas powiązania Polski Litwy i reszty części składniowych Rzeczypospolitej z Rzymem. Król za heretyków uważał zarówno protestantów jak i Żydów czy prawosławnych. Był absolutnie nietolerancyjny. Pewnikiem jest, że gdyby tylko mógł, to zamieniłby Rzeczpospolitą w państwo stricte katolickie, używając do tego nawet najbardziej brutalnych metod. Na szczęście opozycja protestancka była w jego czasach dość silna by przeciwstawić się takim zamysłom, zresztą nawet wśród katolików bardzo wielu było takich, którzy chcieli utrzymania status quo między łacinnikami a zwolennikami innych wyznań. Do ludzi takich zaliczał się między innymi Jan Zamoyjski.